mały|300px|Alfabet polski (litery szare nie są używane w słowach pochodzenia polskiego). thumb|Hasło „Abecadło” z Encyklopedii staropolskiej Brücknera. mały|327x327px|Alfabet polski z XVI wieku, z: Nauka krotka ku czytaniu pisma polskiego, Königsberg, Georg Osterberger, zbiory Cambridge Trinity College Alfabet polski, abecadło (dawniej: obiecadło, obiecadoAleksander Brückner. Encyklopedia staropolska, tom I. str. 2, Abecadło) – alfabet dwuszeregowy oparty na alfabecie łacińskim używany do zapisu języka polskiego.
Litery Oparty jest na piśmie łacińskim i składa się obecnie z 32 liter, z czego 9 ma znaki diakrytyczne. Każda litera może występować w formie majuskuły lub minuskuły z wyjątkiem liter ą, ę oraz ń, które nigdy nie występują na początku wyrazu. Majuskuła litery y (Y) występuje jedynie w wyjątkach, m.in. w zapożyczeniach i pisowni historycznej.
Dodatkowo używane są litery q, v i x w niektórych wyrazach pochodzenia obcego, czyli zapożyczonych bądź w pisowni historycznej. Litery te są też używane w szeregowaniu alfabetycznym wyrazów zgodnie z ich miejscem w alfabecie łacińskimPN–80/N–01223 pt. „Szeregowanie alfabetyczne”. Z tych powodów litery te są niekiedy zaliczane do alfabetu polskiego, w takim przypadku alfabet polski liczy 35 liter.