Po pogromie w Hebronie (1929) wstąpił do lokalnego gniazda Bejtaru. Wiosną 1930 roku uciekł z domu, aby wziąć udział w programie przygotowawczym (הכשרה, hachszara) do wyjazdu do Palestyny. Spędził na nim siedem miesięcy do czasu ogłoszenia białej księgi Passfielda (październik 1930), która ograniczała żydowską imigrację do Palestyny. Wówczas obóz rozwiązano, a Ja’akow, za namową ojca i wujka, powrócił do nauki w gimnazjum. Podczas wizyty Włodzimierza Żabotyńskiego we Włocławku był w komitecie powitalnym i otrzymał honorowe zadanie niesienia flagi lokalnego gniazda organizacji.
Imigracja do Palestyny W grudniu 1932 roku, po zakończeniu nauki, wraz z 27 znajomymi dokonał alii do Palestyny. Dostał się do niej od strony Libanu. Znalazł się w grupie, która została wydalona do Libanu. Podczas drugiej próby przedostania się do Palestyny został złapany przez arabską policję w okolicy Rosz Piny, ale zdołał uciec i dostać się do Petach Tikwy. Tam wstąpił do lokalnej kompanii Bejtaru, pracując w sadach i na drogach.
W 1933 roku przeniósł się do Tel Awiwu, gdzie podjął pracę w fabryce lodówek, a wieczorami uczył się na kursach inżynierskich w Szkole Montefiore. Następnie pracował w Rechowot oraz w Ramat Ganie, gdzie poślubił Ciporę Frenkel i się przeprowadził.