W zakresie uzasadniania stał na stanowisku, że w danym systemie prawnym sprawiedliwe rozstrzygnięcie danego przypadku jest jedno i różne podmioty, o ile postąpią z zasadami sztuki, potwierdzą trafność tego rozstrzygnięcia. Dowodzi tego konwergencyjna koncepcja prawdy, gdzie osiągana zbieżność rezultatów szeregu aktów poznawczych wskazuje na poznawaną rzeczywistość. Za podstawowy fenomen domagający się wyjaśnienia uważał „ustawowe bezprawie” (formuła Radbrucha), jakiego dopuszczono się w XX wieku w państwach totalitarnych, wskazując, że do rzeczywistości prawa należy coś więcej niż tylko zgodność z ustanowionymi normami, co domaga się uznania zarówno przez prawodawcę, jak i sędziego, jeżeli prawo nie ma przeradzać się w bezprawie. Według Kaufmana sprawiedliwość należy do istoty prawa (prawo niesprawiedliwe to contradictio in adiecto). Prawo to nie tylko zbiór obowiązujących norm, a rozstrzyganie nie polega tylko na subsumcji. Stan rzeczy musi bowiem zostać odniesiony do rzeczywistych konkretnych warunków;