Do formalnych zaliczyć można brak uprawnień oskarżonego wnioskodawcy do uczestnictwa w eklezji oraz brak wcześniejszej rekomendacji Rady Pięciuset dla projektu. Merytoryczne powody odnosiły się do treści danej ustawy, przy czym zdarzało się, że oskarżyciel powoływał się na jej sprzeczność nie tylko z konkretnymi prawami, ale też ogólnymi zasadami demokracji, a czasami nawet po prostu na jej szkodliwość.
Skargę rozpatrywał dikasterion. Standardowo jego skład stanowiło 501 sędziów, mógł być powiększany o kolejnych 500 dowolną liczbę razy (dopóki pozwalała na to liczba obecnych sędziów). Jeżeli większość sędziów opowiedziała się za zasadnością oskarżenia, uchwała została unieważniona. Jeżeli od złożenia wniosku na eklezji nie minął rok, oskarżony ponosił karę. Najczęściej stosowano grzywnę (kara śmierci pojawia się w źródłach jako potencjalna, bez przypadków użycia), przy czym jej rozmiar wahał się od sum symbolicznych, do praktycznie niemożliwych do zapłacenia przez obywatela (co pociągało utratę części jego praw). W przypadku trzykrotnego skazania oskarżony nakładano dodatkowo pełną atimię. Jeśli dikasterion uznał uchwałę za zgodną z prawem, wchodziła ona w życie.