Horowitz odznaczała się pokaźną znajomością Talmudu i Kabały, co czyniło ją wyjątkową na tle obecnych czasów. Jej wiedzę o Talmudzie potwierdza kronikarz Ber z Bolechowa, który w jednym ze swoich wspomnień opisuje Leę jako wyjątkowo uzdolnioną kobietę, która pomogła mu zrozumieć fragment owego dzieła gdy był dwunastoletnim chłopcem. Kolejna wzmianka o wiedzy Horowitz znajduje się w anonimowym dziele Sefer Ozar Sihot Hakhamim, które ukazuje ją jako bardzo dobrze zorientowaną w Talmudzie wielką uczoną, a także przytacza jej dyskusję z równie wykształconą kobietą. Encyclopaedia Judaica, F. Skolnik, M. Berenbaum, 2007, vol. 9.
Twórczość Istotny element życiorysu Horowitz stanowi dzieło Tkhinne imohes, będące modlitwą w trzech językach, przeznaczoną na Szabat przed nowiem. Fakt, że Lea zostawiła po sobie spisane dzieło jest rzadkością wobec panujących wówczas standardów. Tkhinne imohes składa się z trzech elementów: wstępu w języku hebrajskim, liturgicznego wiersza w języku aramejskim oraz prozy parafrazującej wiersz napisanej w jidysz.