Regulos wsiadł na statek i popłynął na zachód, w kierunku krańców znanego świata. Wiozący go statek rozbił się na szkockim wybrzeżu (obecne Fife), w pobliżu miejscowości Cill Rìmhinn (Kilrymont), której piktyjski władca Oengus przyjął mnicha życzliwie i umożliwił mu zbudowanie kościoła, w którym umieszczono relikwie. Miejscowość zmieniła nazwę na St Andrews i stała się religijną stolicą Szkocji, której wspaniała katedra przyciągała rzesze pielgrzymów z całej Europy. Św. Andrzej dzięki Regulusowi stał się patronem Szkocji. Kres temu położyła reformacja w 1559 r., katedra obróciła się w gruzy, ale stary kościół (zwany St Rule Church lub St Rule Tower), którego podwaliny miał zbudować św. Regulus, zachował się do dzisiaj. Legenda o czynach św. Regulusa miała wielkie znaczenie w późnym średniowieczu, gdyż legitymizowała państwowość i niezależność szkocką pod patronatem św. Andrzeja (krzyż św. Andrzeja stał się motywem flagi Szkocji).
Św. Regulus Szkocki jest niekiedy mylony ze św. Regulusem, męczennikiem z Populonii (VII lub VIII wiek, upamiętniony 1 września) lub ze św. Regulusem (Rieulem), biskupem Senlis (IV wiek, upamiętniony 30 marca).
Dzień obchodów Martyrologium Rzymskie poświęca Regulusowi wspomnienie liturgiczne w dniu 17 października.