Materiały kompozytowe wzmacniane włóknami najczęściej są stosowane w celu zapewnienia zwiększonej wytrzymałości statycznej i zmęczeniowej oraz sztywności. Uzyskuje się to przez wprowadzenie włókien wytrzymałych, sztywnych, lecz zwykle kruchych, do miękkiej i ciągliwej osnowy. Osnowa jedynie przekazuje przyłożone obciążenie do włókien, które w większości je przenoszą, dzięki czemu materiały kompozytowe wykazują dobre właściwości wytrzymałościowe (zarówno w temperaturze pokojowej, jak i podwyższonej).
Metody otrzymywania Metody otrzymywania nanokompozytów zawierających montmorylonit można podzielić na dwie grupy:
1. spęcznienie minerału monomerami: ciekłymi (w temperaturze pokojowej lub podwyższonej) stopionymi (w temperaturze podwyższonej) w roztworze lub zawiesinie We wszystkich trzech metodach po wprowadzeniu monomeru w przestrzenie międzypakietowe minerału przeprowadza się proces jego polimeryzacji.
2. wprowadzenie polimeru w przestrzenie międzypakietowe minerału: w roztworze lub zawiesinie w stanie stopionym W tych metodach nanokompozyt otrzymuje się bezpośrednio po zakończeniu procesu.