połączył swój nowy zespół z zespołem Konstantego Łobojki i dawał przedstawienia w Jarosławiu, Jaśle, Krynicy i Rzeszowie (grali tu m.in.: Marceli Zboiński, Gustaw Fiszer, Aleksander Podwyszyński, w przedstawieniach gościnnie brała też udział Helena ModrzejewskaEdward Webersfeld Modrzejewska w Jarosławiu, „Echo Muzyczne, Teatralne i Artystyczne”, 1899, nr 30, 32–34. i Feliks Benda). W tym samym roku (1867) z inicjatywy Stanisława Koźmiana wyjechał do Wiednia i Paryża. W latach 1869–1871 (po ustąpieniu Koźmiana z kierownictwa artystycznego) pełnił w funkcje reżysera teatru krakowskiego. W latach 1871 i 1875 należał do komisji konkursów dram. organizowanych przez dyrekcję teatru krakowskiego. Jesienią 1871 r. spodziewając się angażu w WTR opuścił Kraków i od 21 października do 30 listopada występował gościnnie w warszawskim Teatrze Rozmaitości, nie został jednak, mimo poparcia Modrzejewskiej, zaangażowany i wrócił do Krakowa. W roku 1873 obchodził w teatrze krakowskim jubileusz dwudziestolecia pracy grając rolę Drabickiego (Pół miliona). Na wiosnę roku 1874 zachorował na gruźlicę, przerwał pracę na pięć miesięcy, leczył się w Gleichenberg i w Zakopanem. Wrócił na scenę na jesieni tego roku, ale stan zdrowia uniemożliwiał mu regularne występy. W początku 1875 r. objął ponownie funkcje reżysera.