W 1907 powrócił do pracy zawodowej uruchamiając przedsiębiorstwo budowlane we Lwowie. Specjalizował się w budownictwie żelbetonowym i był wybitnym fachowcem w tym zakresie.
Po wybuchu I wojny światowej należał do pierwszych oddziałów Strzelca, które wymaszerowały z Krakowa do zaboru rosyjskiego. Następnie był skarbnikiem Polskiej Organizacji Narodowej i delegatem Naczelnego Komitetu Narodowego. W 1916 powrócił do Krakowa. Po odzyskaniu niepodległości prowadził filię krakowską firmy Malinowski i Kiełbasiński. Biuro budowlane w Warszawie, budującej żelbetonowe obiekty przemysłowe. Odegrał istotną rolę w sprowadzeniu do Polski Gabriela Narutowicza, swego osobistego przyjaciela i powierzeniu mu teki ministra robót publicznych.
Jesienią 1922 odnowiła się u Malinowskiego gruźlica płuc, wyjechał na leczenie do Zakopanego, gdzie zmarł.
Publikacje Materiały do historii P.P.S. i ruchu rewolucyjnego w zaborze rosyjskim od r. 1893-1904, t. 1: Rok 1893-1897, przedmowa J. Piłsudski, Warszawa: Wydaw. „Życie” 1907. Materiały do historii P.P.S. i ruchu rewolucyjnego w zaborze rosyjskim od r. 1893-1904, t. 2: Rok 1898-1901, przedmowa J. Piłsudski, Warszawa: Wydaw. „Życie” 1911. Aleksander Malinowski 1869–1922, 1924.
Przypisy