Przygotowania do poświęconego mu dnia trwały zwykle tydzień – określany jako „eliaszowy” (), a w wielu miejscach w ich trakcie chłopi pościli w celu przebłagania gniewu świętego oraz ochrony domów, inwentarza oraz plonów przed piorunami. Opisy ludowych obchodów ku czci św. Eliasza w dniu 20 lipca starego stylu zanotował Kazimierz Moszyński w dziele „Kultura ludowa Słowian”, wymieniając wśród nich zanotowane wśród ludu wielkoruskiego ofiary składkowe (wspólnotowe) z cielęcia lub byka, a także z „ogromnego bochna chleba (wagi od 28 do 84 kg) oraz z równie wielkiego kawała twarogu”, spożywanych następnie uroczyście przez świętujących. Cytuje on również opis podobnych obrządków, jakie zaobserwował indoeuropeista Otto Schrader:
Zobacz też święto Welesa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Święta słowiańskie