W 1917 roku, jako członek komendy harcerskiej zainicjował tworzenie kół polskiej młodzieży robotniczej, w których na cotygodniowych spotkaniach omawiano dzieje Polski i uczono pieśni patriotycznych.
Po krótkim pobycie w Warszawie w 1918 roku wrócił do Mińska, gdzie objął pozycję prefekta w gimnazjach oraz wykładowcy homiletyki, katechetyki i pedagogiki w miejscowym seminarium duchownym. Zorganizował tam Polski Związek Młodzieży Katolickiej „Iuventus Chritiana”, został komendantem tamtejszej chorągwi harcerskiej. Po ponownym opuszczeniu Mińska, spowodowanym zajęciem miasta przez wojska radzieckie, wrócił tam zaraz po wkroczeniu Wojska Polskiego 8 sierpnia 1919 roku. Zasiadał w zarządzie Towarzystwa im. Józefa Piłsudskiego w Mińsku. Był inspektorem Okręgu Mińskiego ZHP, redaktorem czasopisma „Młodzież Kresowa”. Tamże zorganizował w styczniu 1920 roku wielki zjazd młodzieży katolickiej. W czasie wojny polsko-bolszewickiej od 14 lipca 1920 roku był kapelanem Frontu Północnego.