Popper ostatecznie ustąpił, przyznając, że budowa drednota wymagałaby budowy nowego pływającego suchego doku, co znacznie zwiększyłoby koszty projektu. Komisja projektowa wybrała piąty projekt, jednak podczas udoskonalania projektu kaliber dział drugorzędnych został zwiększony ze 190 mm do 240 mm. Wybrano działa kal. 305 mm, ponieważ zamek nowych dział kal. 280 mm był zawodny. Ostatecznym projektem był ostatni przeddrednot zbudowany przez austro-węgierską marynarkę.
Kładziono również nacisk na ochronę podwodną. Między sierpniem a listopadem 1906 roku, marynarka Austro-Węgier przeprowadziła testy wytrzymałości dna okrętów na materiały wybuchowe, używając pięćdziesięcioletniego okrętu pancernego „Kaiser Max”. Testy przeprowadzono przy użyciu 10-kilogramowych ładunków, aby ocenić możliwości niszczące standardowej miny morskiej o wadze 100 kg w skali 1:10. Testy były ogólnie niezadowalające. W oparciu o modele matematyczne Popper nakreślił ostateczny model przewidujący siłę ochrony podwodnej, będącej w stanie odpowiednio chronić nowe pancerniki.