We Lwowie w latach 1825–1830 studiował medycynę. Tam też wykształcił się ostatecznie jego talent literacki i malarski, choć pierwsze próby artystyczne podejmował już wcześniej. Po powrocie do Zamościa bezskutecznie starał się nostryfikować swój dyplom w Rosji. Pozwolono mu praktykować wyłącznie w trakcie epidemii cholery w 1831 roku, poza tym czynił to półlegalnie.
Wyjazdy do Warszawy (1833) i Charkowa (1846) przyniosły mu tylko dalsze rozczarowania. Jednak wśród pacjentów i przyjaciół zyskał rozgłos ze względu na swój humor, dobre serce i skłonność do opowiadania dowcipów.
W roku 1846 wyjechał z Zamościa i przeniósł się do pobliskiego Żdanowa, gdzie bez powodzenia próbował gospodarować na roli. Spędził tam ostatnie lata swojego życia. Zmarł w Zamościu 31 grudnia 1856 roku.
Twórczość literacka thumb|Strona tytułowa komedii Serkele (Warszawa 1875) Pierwsze próby pisarskie Etingera pochodzą jeszcze sprzed jego pobytu we Lwowie, ale to dopiero tam ujawnił się jego talent. To właśnie podczas studiów zaczął pisać bajki oraz swój najsłynniejszy utwór – dramat Serkele (, SarusiaJest to zdrobnienie od imienia Sore (), czyli Sara.). W roku 1837 i 1847 Etinger podjął próby publikacji swoich utworów, uzyskał nawet zgodę cenzury, ale ze względu na konieczność sporych skreśleń zrezygnował z druku.