Kasprowicz sięgnął też po największy renesansowy epos angielski, Królową wieszczek Spensera i przełożył fragmenty księgi pierwszej. Do najkrótszych włączonych do wyboru wierszy zalicza się Spotkanie w nocy Roberta Browninga:
Szara głąb morza, długi, ciemny ląd; Ogromny, żółty półksiężyca róg; Nagły, syczący, nieprzytomny tan Zbudzonych ze snu kędzierzawych pian – Lotne me czółno szybki toczy łuk, W piasku wilgotnym zgasł już jego prąd.
Potem ćwierć mili jeszcze brzegiem, wzdłuż; Trzy jeszcze pola pod najbliższy dach; Potem w okienko stuk, stuk, ostry trzask I niebieskawy wraz siarczyka blask, Głos, który radość tłumiła i strach – I dwa wzajemnie biją serca już...
Szczególnie dużo miejsca Kasprowicz poświęcił Shelleyowi, z którego twórczości przedstawił sonet Anglia w roku 1819, cykl sonetów Oda do wiatru zachodniego, poematy Alastor czyli duch samotności, Epipsychidion i elegię na cześć młodo zmarłego Johna Keatsa Adonais. Natomiast z poezji tego ostatniego wybrał nieukończony epos Hyperion.