Pomimo że drewniane tabliczki z okresu rzymskiego odkryto jeszcze w dwudziestu miejscach w Brytanii, to wszystkie z nich były tylko podobne do tych z Vindolandy i odkryto je w znacznie mniejszych ilościach. Wyjątek stanowi Carlisle, gdzie również zidentyfikowano drewniane tabliczki pokryte atramentem.
Charakterystyka Tabliczki powstały między 92 a 103 rokiem n.e. Wykonane są z drewna olchy, brzozy, lipy oraz dębu i mierzą średnio 20x8 cm i od 0,25–3,0 mm grubości, tyle co fornir do wykładania mebli. Przetrwały dzięki wilgotnemu, beztlenowemu środowisku, w którym się zachowały. Większość ma poniżej milimetra grubości, wykonano je skrawając bardzo ostrym nożem cienkie warstwy miękkiego drewna młodych drzew – prawdopodobnie tą samą techniką, jaką wykonywano forniry. Od tabliczek woskowych różnią się grubością, pochodzeniem i użyciem. Tabliczki woskowe były często importowane, stosunkowo grube, wielokrotnie wykorzystywane (napis wydrapywano na wosku, który następnie wygładzano). Tabliczki z Vindolandy są dużo cieńsze, jednorazowe, zawsze wykonane z lokalnych gatunków drewna. Pisano na nich piórem, atramentem z wody, gumy arabskiej i sadzy. Po zapisaniu składano, by zabezpieczyć pismo (czasem napis odbijał się na przeciwległej stronie). Zawierają łacińskie inskrypcje napisane tzw.