Jej urzędnicy uciskali poddanych, obawiano się też gniewu królowej. W oczach potomnych reputacja Eleonory jednak uległa zmianie: opisywano ją jako osobę pobożną i stawiano jako wzór cnotliwej żony.
Zmarła, gdy mimo choroby podróżowała z mężem na północ Anglii. Jej wnętrzności pochowano w katedrze w Lincoln, a ciało zostało sprowadzone z Lincoln do Londynu i pochowane w Opactwie Westminsterskim (serce umieszczono w londyńskim kościele dominikanów). Dla uczczenia jej pamięci zrozpaczony Edward I wystawił w dwunastu miejscach postoju orszaku z ciałem zmarłej żony monumentalne gotyckie iglice, zwane krzyżami Eleonory.
Dzieci Ze związku Eleonory z Edwardem pochodziło piętnaścioro lub szesnaścioro dzieci, spośród których tylko pięć córek i najmłodszy syn przeżyło dzieciństwo: Eleonora (1269–1298), żona hrabiego Bar Henryka III; Joanna (1272–1307), urodzona w Akce, żona Gilberta de Clare, hrabiego Hertford, a następnie Ralfa de Monthermer, barona Monthermer (małżeństwo to rozwścieczyło ojca, ponieważ Ralf był zwykłym rycerzem); Małgorzata (1275–po 1333), żona księcia Brabancji Jana II; Maria (1279–1332), benedyktynka w klasztorze Amesbury (jej wstąpienie do klasztoru pod wpływem babki Eleonory z Prowansji wywołało konflikt