Cechy charakterystyczne językoznawstwa w ujęciu Hermana Paula i młodogramatyków to:
1) postawa pozytywistyczna i empiryczna, preferencja badań materiałowych, unikanie teorii ogólnych;
2) historyzm, pogląd, że poza badaniami historycznymi nie ma nauki;
3) podstawa interpretacji psychologiczna i fizjologiczna jako wspólny mianownik wszystkich faktów i zjawisk językowychAdam Heinz: Dzieje językoznawstwa w zarysie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978, s. 180–181..
W tekście „Mein Leben” Hermann Paul pisze, że w swoich badaniach najpierw zajmował się interpretacją tekstów literackich, począwszy od okresu średnio-wysoko-niemieckiego, a również fonetyką i fleksją języków germańskich. Mniej interesowała go treść tekstów, a bardziej ich strona językowaUlrike Hass-Zumkehr: Hermann Paul (1846-1921), [w:] Christoph König, Hans-Harald Müller, Werner Röcke (red.), Wissenschaftsgeschichte ... 2000, s. 96.. Później punkt ciężkości badań Paula przesunął się w kierunku badań językoznawczych.
Za naukowe uznawał jedynie badania historyczne. Historię języka traktował jako dyscyplinę nauki o kulturzeUlrike Hass-Zumkehr: Hermann Paul (1846-1921), [w:] Christoph König, Hans-Harald Müller, Werner Röcke (red.), Wissenschaftsgeschichte ... 2000, s.