Posłowie Koronni iuż nie tylko ten uszczerbek zważali, ale nadużycie władzy królewskiéy z uymą narodowêy, w odstępowaniu krajów bez wiedzy całéy Rzeczypospolitéy, upatrowali. Kajetan Kwiatkowski, Dzieje narodu polskiego za panowania Władysława IV króla polskiego i szweckiego, Warszawa 1823, s. 346.Przysięga koronacyjna zobowiązywała Władysława IV, podobnie jak jego poprzedników i następców, by ziem Korony i Wielkiego Księstwa oraz ich lenn nie umniejszać lecz bronić i rozszerzać (łac. non minuam, sed defendam, et dilatabo), a odpadłe przez wojnę lub jakimkolwiek innym sposobem ... przywrócić (alienata, vel bello, vel quovis alio modo ... aggregabo), Volumina Legum, 1859, t. 3, s. 369.. Doprowadziło do rozejścia bez uchwał sejmu roku 1645Władysław Konopczyński, Liberum veto, Kraków - Warszawa 1918, s. 321. Ponieważ obsadzanie stanowisk powinno nastąpić w ciągu 6 miesięcy od opróźnienia zaś w trakcie sejmu najpóźniej w pierwszym tygodniu obrad (Volumina Legum, t. 2, s. 258, O wakancyach z 1588) Władysław IV uznał zerwanie za wygodny pretekst do odroczenia obsady dwu wakujących starostw do następnego sejmu i czerpanie z nich dochodów przez ten czas. Ludwik Kubala Jerzy Ossoliński wyd. 2 poprawione i uzupełnione przez autora, Warszawa: Ossolineum, 1924, s. 177.