W późniejszym okresie poświęcił się przede wszystkim dyrygenturze.
Dyrygował orkiestrami symfonicznymi w Sztokholmie (1952–1955), Montrealu (1956–1960), Hanowerze (1957–1958), koncertami Lamoureux w Paryżu (1957–1962), orkiestrą radia i telewizji hiszpańskiej w Madrycie (1965–1972) i Orchestre Philharmonique de Monte-Carlo (1968–1973). W 1955 roku debiutował w Stanach Zjednoczonych z Boston Symphony Orchestra. W latach 1948–1955 prowadził kurs dyrygentury w Mozarteum w Salzburgu. Gościnnie wykładał w Meksyku (1957–1958), Moskwie (1963), Madrycie (1965–1969) i Weimarze (1975).
Jako kompozytor pozostawał pod wpływem twórczości Nadii Boulanger, Igora Strawinskiego i grupy Les Six. Dokonał licznych nagrań płytowych, w tym pierwszych rejestracji fonograficznych dzieł Nadii Boulanger, Luigiego Dallapiccoli, Dariusa Milhauda i Federica Mompou. Wspólnie z London Symphony Orchestra nagrał wszystkie symfonie Piotra Czajkowskiego. Opublikował prace Introduction à la musique (1940), Made in Italy (1949), Point d’orgue (1959).
Odznaczony został