W 1964 otrzymał stanowisko starszego asystenta, a w 1973 - adiunkta naukowo-badawczego. W 1967 otrzymał uprawnienia Centralnego Urzędu Geologii do kierowania badaniami geofizycznymi (wraz z projektowaniem i dokumentowaniem tych badań) z wyłączeniem badań sejsmicznych i geofizyki wiertniczej. W styczniu 1977 został kierownikiem Pracowni Geoelektryki IG.
Po obronie pracy Obraz geoelektryczny rejonu Strzegom-Sobótka i jego interpretacja geologiczna przy wykorzystaniu metod statystyki matematycznej w 1980 otrzymał stopień doktora nauk przyrodniczych. W maju 1985 został kierownikiem Zakładu Geofizyki IG. Jednocześnie kierował zorganizowaną przez siebie Pracownią Metod Interpretacji. Po kilku latach zrezygnował z kierowania Zakładem.
Zainteresował się technikami komputerowymi stosowanymi na Zachodzie i zajął się ich wykorzystaniem w Polsce. Prace prowadził w dwóch kierunkach: (1) zastosowania metod komputerowych do transformacji danych geofizycznych (pól potencjalnych, a zwłaszcza pola grawitacyjnego i magnetycznego) dla potrzeb interpretacji geologicznych, oraz (2) nowych sposobów prezentacji wyników w postaci rzeźby cieniowanej.