Niewiele wiadomo o zachowaniu się aleksandrett maskareńskich na wolności. Możliwe, że jadły orzechy i liście Cassine orientalis. Były to bardzo uległe ptaki, przypuszczalnie potrafiły naśladować ludzką mowę.
Po raz pierwszy o aleksandretcie maskareńskiej wspomniał francuski hugenota François Leguat w 1708; później była ona opisywana przez niewielu autorów. Epitet gatunkowy exsul odnosi się do samego Leguata, który został wygnany z Francji. Istnieją tylko dwie ilustracje wykonane na podstawie obserwacji żywego ptaka; przedstawiają tego samego osobnika trzymanego w niewoli w latach 70. XVIII wieku. Naukowo gatunek opisano w 1872, holotypem była samica. Ostatni okaz, samca, odłowiono w 1875. Te dwa okazy są jedynymi, które przetrwały do czasów współczesnych. Ptaki te stały się rzadkie ze względu na wycinkę lasów i, prawdopodobnie, odłów, ale przypuszcza się, że ostatecznie wyginęły przez serię cyklonów i sztormów, które nawiedziły Rodrigues pod koniec XIX wieku.