Wyniki badań zagranicznych ekspedycji w biuletynach ONZ oraz Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej zwróciły na niego uwagę jako na eksperta w zakresie geologii złożowej. Dzięki temu włączony został do kilku komitetów redakcyjnych czasopism naukowych, w tym Geotectonica et Metallogenia i Geochemistry, a także do komitetu naukowego Ist International Symposium on Tectonics and Metallogeny of Diwa (Geodepression) Regions w Changsha w Chinach (1988).
Dalsze badania Po powrocie do kraju Kanasiewicz podjął na nowo badania na Dolnym Śląsku. M.in. opracował regionalny projekt geochemicznych i mineralogicznych poszukiwań złóż rud metali na znacznej części Sudetów, który realizował z grupą współpracowników z Państwowego Instytutu Geologicznego i Przedsiębiorstwa Geologicznego we Wrocławiu.
Efektem jego badań jest m.in. wskazanie związku fotolineamentów z rozmieszczeniem mineralizacji kruszcowej w Sudetach oraz możliwości występowania złóż porfirowych w granitoidowym masywie Strzegom-Sobótka. Przedstawił również hipotezę o magmach zasadowych jako źródle uranu dla złóż uranowych. Opublikował ponad 30 artykułów i przygotował ponad 40 opracowań archiwalnych.
Zmarł 24 sierpnia 1992.