Po upadku powstania styczniowego uciekł do Galicji. W roku 1866 grał w Jaśle w teatrze Józefa Bendy, gdzie poznał aktorkę Rozalię Śliwińską, z którą w roku 1869 wziął ślub. Następnie oboje grali w teatrach Lucjana Eisenbach-Ortyńskiego, Piotra Woźniakowskiego i Gustawa Zimajera. Od roku 1870 prowadził z żoną własny teatr w Galicji. Występowali m.in. w Dolinie, Rohatynie, Żurawnie, Kałuszu, Drohobyczu, Samborze, Lesku, Jaśle, Przemyślu, Tarnowie. Od marca 1872 prowadził wspólnie z Astolfem Grafczyńskim teatr w Rzeszowie i Stanisławowie, gdzie w roku 1873 nagle zmarł. Jego żona grywała nadal, m.in. we Lwowie, tatrze krakowskim i na prowincji.
Tak o nim pisał Edward Webersfeld: Typ szlachcica o szerokiej naturze. Pełnego pańskiej fantazji i zachcianek. Nie kwalifikował się ze swego usposobienia do zawodu aktorskiego, umiał jednak poddać się nieuniknionej konieczności i należał do bardzo wydatnych sił aktorskich. Specjalnością jego były typy szlacheckie, traktowane z rozmachem. Księcia Radziwiłła w „Panie kochanku” grał wybornie i mógł iść o lepsze z najdoskonalszymi przedstawieniami tej roli, tj. Wincentym Rapackim i Marcelim Zboińskim.