Bezpośrednio po aneksji Lwowa przez ZSRR wstąpił do Komsomołu, od 1940 należał do Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom, został kandydatem na członka Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) – WKP(b). Bezpośrednio po ukończeniu studiów zaczął robić karierę w sądownictwie sowieckim na terenie tzw. Zachodniej Ukrainy. W październiku/listopadzie 1940 odbył praktykę w sądzie obwodowym we Lwowie. Już od listopada 1940 był sędzią w sądzie ludowym w Winnikach.
Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej i rozpoczęciu okupacji niemieckiej pracował jako urzędnik w Ubezpieczalni Społecznej w Sądowej Wiszni. W lipcu 1944 powrócił do sądownictwa sowieckiego, pełnił ważną funkcję rewizora sądów ludowych w obwodzie lwowskim.
1 września 1944 wstąpił w Lublinie do Ludowego Wojska Polskiego, podając fałszywie, że przed II wojną światową posiadał stopień podporucznika rezerwy. Przez trzy miesiące dowodził plutonem w 9 zapasowym pułku piechoty. 1 grudnia 1944 przeniesiono go do Najwyższego Sądu Wojskowego (NSW), gdzie do 2 marca 1945 pełnił funkcję Inspektora ds. Sądownictwa Wojennego. Następnie był sędzią Sądu Wojskowego 2 Armii ludowego Wojska Polskiego.