Jako oficer rezerwy został powołany do służby czynnej i przydzielony do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr VI we Lwowie. 15 maja 1930 roku Prezydent RP przemianował go na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów sądowych, a minister spraw wojskowych przeniósł do WSO Nr VI na stanowisko sędziego śledczego. 29 stycznia 1932 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów sądowych. 21 czerwca 1933 roku Prezydent RP mianował go podprokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych, a minister spraw wojskowych przeniósł do Prokuratury przy WSO Nr VI na stanowisko podprokuratora. W 1939 roku był sędzią orzekającym w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VII w Poznaniu.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 był szefem służby sprawiedliwości 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty i szefem sądu polowego nr 14.
Po zakończeniu wojny wstąpił do ludowego Wojska Polskiego i został oficerem Służby Sprawiedliwości. Awansowany do stopnia podpułkownika. Był sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego. Zmarł w 1950 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B22-7-19)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze. Był żonaty ze Stefanią (zm.