W 1922 roku wydano jej tom poezji Der bobes ojcer (tłum. Skarb babci). Jej twórczość charakteryzowało łączenie stylizacji ludowej, motyw dialogów między babcią a wnuczką oraz umoralniająca wymowa utworów. Stanowiła całkowite przeciwieństwo współczesnych jej artystek, mówiących o obowiązku wyzwolenia kobiet. Dzięki temu jej poezja była pozytywnie odbierana przez mężczyzn oraz stanowiła obraz życia ortodoksyjnych Żydówek.
Przed II wojną światową przygotowywała II tom poezji, Szabes, którego wydanie planowano na 1939 rok. Nie został jednak opublikowany; zachowały się tylko fragmenty tekstów. W getcie działała w grupie literackiej wraz z Melanią Fogelbaum i Chavą Rosenfarb, ale nie zachowały się jej wiersze z tego okresu.
Opinie o Ulinower . Dawid Frischmann chwalił poezję Ulinower nazywając ją „tak autentyczną i tak żydowską!”. Kadie Mołodowska określiła Miriam Ulinower „szabasowym człowiekiem” (jid. szabesdiker mensz) – kimś silnie związanym z tradycją żydowską. Ezra Korman opisał twórczość Ulinower jako idealną równowagę w połączeniu „tradycyjnego folkloru i nowoczesnej indywidualności”.
Niektóre z jej wierszy znalazły się w archiwum Ringelbluma i zostały później przetłumaczone oraz wydane przez Sarah Traister Moskovitz w projekcie Poetry in hell (tłum.