Po napaści Niemiec na ZSRR, od lipca 1941 był szefem 17 Armijnego Zarządu Wojskowego Budownictwa Polowego Frontu Południowo-Zachodniego. W grudniu został przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy 7 Armii Inżynieryjnej, a w styczniu 1942 dowódcy 5 Armii Inżynieryjnej, która podlegała szefowi wojsk inżynieryjnych Armii Czerwonej i była zaangażowana w budowę Rostowskiego Obwodu Obronnego. Od marca 1942 dowodził 7 Armią Inżynieryjną, która budowała rubież obronną w obwodzie woroszyłowgradzkim w oparciu o rzeki Oskoł i Don. Od lipca 1942 był szefem wojsk inżynieryjnych, jednocześnie zastępcą dowódcy 9 Armii Frontu Południowo-Zachodniego, następnie Południowego i Północno-Kaukaskiego. Od sierpnia 1942 był szefem Zarządu Budownictwa Obronnego Rezerwy G`lównego Dowództwa. Od października 1943 był szefem 27 Zarządu Budownictwa Obronnego Rezerwy Głównego Dowództwa.
Po wojnie nadal pełnił służbę na dotychczasowym stanowisku. Od 1949 był szefem 25 Zarządu Robót Inżynieryjnych Budownictwa Obronnego Wojsk Lądowych. W kwietniu 1950 został mianowany szefem 142 inżynieryjnego odcinka budowlanego. Od lutego 1952 był szefem zarządu budowlanego Nadmorskiego Okręgu Wojskowego, następnie przeniesiony na to samo stanowisko w Dalekowschodnim Okręgu Wojskowym.