najpierw stają się bladozielone, potem żółte i roślina obumiera. Najczęściej następuje to podczas słonecznej i upalnej pogody. Nie zawsze więdnięcie obejmuje całą roślinę, często tylko część liści. Drugim typowym objawem jest brunatnienie wiązek przewodzących. Na ich przekroju poprzecznym można zauważyć brunatne pierścienie, a na podłużnym brunatne wstęgi. Takie samo przebarwienie występuje także na stolonach w pobliżu bulw. Pod mikroskopem można zauważyć, że wiązki przewodzące wypełniają konidiofory i konidia, co uniemożliwia przewodzenie wody z solami mineralnymi i powoduje więdnięcie i obumarcie roślin.
Epidemiologia Źródłem choroby mogą być zakażone sadzeniaki, lub zakażona gleba. Patogeny mogą w niej przez wiele lat przetrwać w postaci grubościennej, ciemnej grzybni przetrwalnikowej, lub w postaci mikrosklerocjów będące przetrwalnikami. V. dahliae wytwarza zarówno grzybnię przetrwalnikową, jak i mikrosklerocja, V. albo-atrum tylko grzybnię przetrwalnikową. Infekują rośliny przez włośniki i rany. Infekcja następuje głównie w podziemnej oraz przyziemnej części rośliny. Po obumarciu drzewa choroba nadal się rozwija, jej grzybnia przerasta przez tkanki drzewa na zewnątrz, do gleby.