Historia Okres przedfranciszkański Kościół jest miejscem wielowiekowego kultu maryjnego. Według zachowanych przekazów z 958 roku istniała tu kaplica poświęcona Matce Bożej, zaś dokumenty z 1183 roku świadczą o budowie nowego kościoła obok starej kaplicy, której pozostałości odkryto w 1970 roku, podczas restauracji świątyni. W 1387 roku kościół powierzono kongregacji kanoników regularnych gałęzi Santa Croce di Mortara. Okres franciszkański W XV wieku kościół, będący wówczas w ruinie, został przyznany Franciszkanom Obserwantom, którzy poszukiwali dla siebie siedziby poza miastem, wśród zieleni. W 1444 roku, dzięki wstawiennictwu doży Raffaele Adorno u papieża Eugeniusza IV, zakonnicy uzyskali wszystkie prawa do swej nieruchomości. Doża sfinansował zarówno odbudowę i rozbudowę kościoła, jak i wzniesienie klasztoru, przyznanego zakonowi 13 września tego samego roku. W XV–XVI wieku kościół zmienił tymczasowo wezwanie i został poświęcony Zwiastowaniu Najświętszej Maryi Panny, kultowi typowo franciszkańskiemu, ale na początku XVI stulecia powrócił do poprzedniej dedykacji Matki Bożej z Góry (Madonna del Monte), która obowiązuje do dzisiaj.