Ekologia Monareczka białogrzbieta jest gatunkiem osiadłym, zamieszkującym lasy, w tym wtórne i zdegradowane obszary leśne oraz obszary odrostu wzdłuż boków dróg i dużych ogrodów. W skład diety wchodzą głównie małe bezkręgowce i larwy. Pokarmu poszukuje aktywnie w runie leśnym i w dolnym piętrze drzew; podczas żerowania stale trzepocze skrzydłami. Odzywa się głośnymi, ostrymi i karcącymi nutami oraz długim, drżącym gwizdaniem, najbardziej podobnym do odgłosów wydawanych przez monareczkę płaczliwą (S. infelix). Żebrzące o pokarm młode zostały zarejestrowane w lipcu, brak innych informacji na temat lęgów.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody gatunek został zaliczony do kategorii NT ( – bliski zagrożenia). Wskazuje się na jego ograniczony zasięg występowania. Liczebność populacji, według wstępnych szacunków organizacji BirdLife International, mieści się w przedziale 1120 – 11 930 dorosłych osobników. Gatunek opisywany jest jako pospolity w lasach i dość pospolity w siedliskach wtórnych. Trend liczebności populacji nie jest znany, bo choć na wyspie ma miejsce wylesianie, to ptak ten wykazuje tolerancję wobec siedlisk wtórnych i zdegradowanych.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Monarki Kategoria:Ptaki Oceanii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1902 roku Kategoria:Fauna endemiczna Papui-Nowej Gwinei