Wiązki przewodzące zatkane zostają masą konidioforów i konidiów, co uniemożliwia przewodzenie wody z solami mineralnymi i powoduje więdnięcie i obumarcie roślin.
Epidemiologia Patogeny zimują w postaci grzybni na korzeniach porażonych roślin, wytwarzają także mikrosklerocja będące przetrwalnikami. W glebie mogą przetrwać przez wiele lat. Infekują rośliny przez włośniki i rany. Infekcja następuje głównie w podziemnej oraz przyziemnej części rośliny. Po obumarciu drzewa choroba nadal się rozwija, jej grzybnia przerasta przez tkanki drzewa na zewnątrz, do gleby. Choroba z jednej rośliny może przenosić się na drugą przez stykające się korzenie. Obserwacje holenderskie wykazują, że głównym źródłem werticiliozy drzew są sadzonki zainfekowane już w szkółkach. Sadzonki rozwijają się w nich krótko, choroba nie zdąży się w nich pełni rozwinąć i często nie wykazują one żadnych oznak chorobowych. Choroba rozwija się dopiero w pierwszych latach po przesadzeniu sadzonki i zwykle prowadzi do obumarcia młodego drzewka.