W latach 1946–1955 był zatrudniony w firmie Dielektra w Porz nad Renem. Już od 1949 r. wykładał technikę wysokich napięć na Politechnice w Akwizgranie a w 1955 r. objął tam stanowisko Profesora Honorowego. W 1957 r. przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Hanowerze gdzie zmarł. Miał troje dzieci.
Tematyka zainteresowań Böninga obejmowała technikę wysokich napięć: przebicie izolacji stałej i olejowej (efekt wymiarowy próbek, wpływ temperatury, tworzenie się kawit w oleju, efekt hydrodynamiczny w oleju przy bardzo wysokim napięciu), miernictwo wysokonapięciowe i generacja wysokich napięć. Drugi obszar to pionierskie badania z zakresu elektrostatyki i teorii dielektryków: elektryzacja pyłu, rozkład napięcia w izolacji kabli, zależność współczynnika strat dielektrycznych od temperatury, napięcia i częstotliwości, napięcie powrotne, ładunek przestrzenny, prądy anomalne w dielektrykach, elektrety.
Publikacje Einfuehrung in die Symbolische Methode zur Loesung von Wechselstromaufgaben. Verlag der Tung Chi Universitaet Woosung, China. Elektrische Isolierstoffe: ihr Verhalten auf Grund der Ionenadsorption an inneren Grenzflaechen.