Kraszewski podkreśla siłę tradycji przekazywanej z pokolenia na pokolenie.
Rośnie olbrzym w żelazie, karmiony od młodu Mlékiem żmudzkiéj dziewicy, żmudzką pieśnią boju, I po żyłach już płynie krew starego rodu Dziadów, którzy nie znali spoczynku, pokoju, Co dziecinną już ręką gdy wzięli miecz biały, Szli z nim w boju niezbytym przez długi wiek cały. (Witoldowe boje)
W poemacie pojawia się też książę Jagiełło, późniejszy król Polski, który doprowadził do unii Korony i Litwy.
I mówi Olgierd Jagielle starszemu: — Pomnij, Kiejstuta dzieci, bracia twoi. Jak ja Kiejstuta, ty ich kochaj, synu! Razem, wy silni. Pomnijcie, jak Litwie Niezgoda krwawe rozdarła wnętrzności. Pomnij, za dziadów ilekroć się bracia Zadarli z sobą, wróg zawsze korzystał: Jednego ciągnął i bił nim, jak mieczem, Jednego puszczał na drugich ogarem, A kiedy wszystkich wycieńczył, na wszystkich Szedł i zwyciężał! Na waszych ramionach I losy kraju, i wasz los jest przyszły. —
Przekłady Poemat Kraszewskiego był popularny nie tylko wśród Polaków, ale także wśród Litwinów.