Brał udział między innymi w akcjach bojowych w Gojcieniszkach, Ejszyszkach, Bolsiach, Rakliszkach, pod Bieniakoniami, Dojlidami, Raduniem i Ogrodnikami, a także w walkach o Wilno.
„Podczas walk 6 kwietnia 1944 roku w Bieniakoniach, po wykonaniu przeciwnatarcia na transport żołnierzy Wermachtu, zaatakował śmiałymi seriami z rkm bunkier przy stacji pomp strzelając z karabinu maszynowego i po dłuższej wymianie celnego ognia zmusił do poddania się jego niemiecką załogę /.../ o zmierzchu, ostrzeliwując pociąg pancerny zapobiegł desantowi jego żołnierzy”.
Po przejściu frontu ukrywał się pod przybranym nazwiskiem (Jerzy Żukowski) aż do dnia upadku Berlina. Po wojnie ukończył Liceum mechaniczne i studia na Wydziale Przemysłu Rolnego w Wyższej Szkole Gospodarstwa Rolnego oraz na wydziale Technologii Rolnej SGGW.
W latach 1949–1953 pracował jako kierownik działu kontroli technicznej w Zakładach Mięsnych w Rembertowie, a następnie aż do emerytury jako projektant biur projektowych (projektowanie architektoniczne, konstrukcyjno-inżynieryjne i kierowanie budową) i rzeczoznawca ds. bhp w różnych przedsiębiorstwach w kraju i za granicą (USA, Szwecja). Trzykrotnie zwalniany z pracy z przyczyn politycznych z zakazem zajmowania kierowniczych stanowisk (1953, 1958, i 1963).