Dane taktyczno–techniczne Jednostki typu Aigrette były małymi okrętami podwodnymi o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 35,85 metra, szerokość 4,04 metra i zanurzenie 2,63 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 178 ton, a w zanurzeniu 253 tony. Okręty napędzane były na powierzchni przez silnik Diesla o mocy 150 koni mechanicznych (KM). Napęd podwodny zapewniał silnik elektryczny o mocy 130 KM. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 9,25 węzła na powierzchni i 6,2 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 1300 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 65 Mm przy prędkości 3,8 węzłów pod wodą (23 Mm przy prędkości maksymalnej 6,2 w.). Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 30 metrów, zaś czas zanurzenia 4 minuty.
Okręty wyposażone były w cztery zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 450 mm (w tym dwie systemu Drzewieckiego), bez torped zapasowych. Załoga jednego okrętu składała się z 14 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Przebieg służby Okręty typu Aigrette zostały wcielone do służby w Marine nationale w latach 1905-1908. Jednostki otrzymały numery ewidencyjne Q38 i Q39. W okresie I wojny światowej okręty pełniły służbę na Morzu Śródziemnym („Cigogne”) i na wodach kanału La Manche („Aigrette”). W listopadzie 1919 roku zostały skreślone z listy floty.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia