Powrócił z nich tuż przed wybuchem I wojny światowej i podjął pracę naukową w Petersburgu. Od 1915 roku pracował w Kancelarii Departamentu Cywilnego Senatu, a dwa lata później został zatrudniony w Departamencie Kasacyjnym tegoż Senatu jako zastępca sekretarza. Od tego samego roku został także radcą prawnym Ministerstwa Aprowizacji. Równolegle był pracownikiem naukowym w katedrze prawa cywilnego na macierzystej uczelni.
Po rewolucji październikowej został pracownikiem porządkującej sprawy polskie w Rosji Komisji Likwidacyjnej i w 1919 roku wrócił do Polski, gdzie odbył aplikację adwokacką i rozpoczął samodzielną praktykę w zawodzie. W czasie wojny polsko-bolszewickiej zgłosił się jako ochotnik do Wojska Polskiego, odbywał służbę w Sądzie Wojskowym dla Warszawy. Później został awansowany na stopień porucznika rezerwy w korpusie oficerów sódowych ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Po wojnie początkowo pracował jako prawnik dla Ministerstwa Przemysłu i Handlu, później został radcą prawnym elektrowni w Warszawie, a od 1927 roku m.in. Izby Przemysłowo-Handlowej w Warszawie i Banku Polskiego.