Najstarsze znane wzmianki o oglądaczach ciał zmarłych (określanych też jako „pośmiertnicy”) na ziemiach polskich pochodzą z początków XIX wieku z terenów ówczesnej Galicji, gdzie wprowadzono obowiązek badania zmarłych przez odpowiednio przeszkolone osoby w celu ograniczania rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych oraz lepszej ewidencji zgonów podczas epidemii. Źródła austriackie przewidywały również zakaz pochówku przed upływem 48 godzin od śmierci, aby zapobiec pochowaniu osób znajdujących się jeszcze w stanie agonii lub głębokiej utraty przytomności.

W drugiej połowie XIX i na początku XX wieku oglądacze zwłok pojawiają się w licznych księgach metrykalnych z terenów Galicji i Królestwa Polskiego jako osoby stwierdzające zgon i jego przyczynę, nierzadko wymieniane z imienia i nazwiska. Funkcja ta była szczególnie istotna na obszarach wiejskich, gdzie dostęp do lekarza był ograniczony.

W II Rzeczypospolitej oglądacze zwłok zostali włączeni w państwowy system rejestracji zgonów na mocy ustawy z 1932 roku o chowaniu zmarłych oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Opieki Społecznej z 1933 roku.