Z inicjatywy ihumeni Arsenii przy monasterze otwarta została czteroklasowa szkoła żeńska, gdzie mniszka osobiście prowadziła lekcje geografii i historii. Również dzięki jej staraniom w kompleksie klasztornym odnowiono sobór Przemienienia Pańskiego oraz refektarz i zbudowano nową cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej oraz nowe budynki mieszkalne dla mniszek i kapelanów wspólnoty. Arsenia założyła skit św. Marii Egipcjanki w stanicy Uriupińskiej, filię monasteru. W 1874 Arsenia, naśladując św. Antoniego Pieczerskiego, zaczęła osobiście kopać pieczary, by utworzyć na terenie monasteru jeszcze jedną, podziemną świątynię. Zmarła w 1905 w monasterze w Sarowie z powodu choroby, nie dokończywszy budowy. Została pochowana w macierzystym klasztorze w cerkwi św. Arseniusza, dolnej świątyni soboru Przemienienia Pańskiego.
Kult Nieformalny kult Arsenii pojawił się krótko po jej śmierci. Z postacią ihumeni związanych jest ok. 150 świadectw o uzdrowieniach, z czego 65 dotyczących wyleczenia kobiet z bezpłodności.