With torches now attempting the sad Cave, Which at their entrance seemeth in a fright, At the reflection that the brightnes gave, As till that time it never saw the light, Where light and darknes, with the power they have, Strongly for the preheminence doe fight, And each confounding other, both appeare As to their owne selves they contrary were.
Oktawa była typową formą renesansowych, a później barokowych włoskich, hiszpańskich i portugalskich eposów i poematów epickich. Zastąpienie charakterystycznej dla angielskiego średniowiecza strofy królewskiej, wprowadzonej przez Geoffreya Chaucera, a używanej między innymi przez Thomas Hoccleve'a i Johna Lydgate’a cudzoziemską oktawą, znaną jako forma Ludovica Ariosta, Torquata Tassa i Luísa Vaza de Camõesa wyznacza ważną cezurę w historii poezji angielskiej. Właśnie na początku siedemnastego wieku, w momencie opublikowania Wojen Baronów, strofa królewska praktycznie wyszła z użycia. Zwrotka ababbcc była wprawdzie reaktywowana w XIX wieku i na początku XX wieku, między innymi przez Williama Morrisa i Johna Masefielda, ale już nigdy nie osiągnęła takiej pozycji, jaką miała w XV i XVI wieku.