Od 1 września 1923 mianowana nauczycielką w czteroklasowej szkole publicznej w rodzinnym Rogowie. Od 30 sierpnia 1924 uzyskała wymagane prawem kwalifikacje pedagogiczne po kursie. Oprócz nauczania prowadziła społecznie kursy gotowania dla gospodyń i korepetycje dla słabych uczniów. Zorganizowała też drużynę harcerską w Rogowie. 1 lipca 1928 wyszła za mąż za Damazego Jaworskiego, a 31 sierpnia tego roku małżeństwo wyjechało w okolice Torunia, gdzie Stanisława podjęła pracę w szkole podstawowej nr 7. Zamieszkali we Wrzosach.
Od 1 września 1929 pracowała w szkole powszechnej nr 9 na Wrzosach. Wychowywała w następnych latach trójkę własnych dzieci, godząc to z pracą w szkole i bezinteresowną pomocą dla najbiedniejszych mieszkańców miejscowości. Rozwijała też działalność harcerską. Została instruktorką zuchową w Komendzie Chorągwi Pomorskiej.
Śmierć i ekshumacja Podczas pracy oświatowej nie mogła się pogodzić z butną postawą toruńskich Niemców. Znane były jej wypowiedzi na temat nieznajomości języka polskiego przez członków społeczności niemieckiej na Wrzosach. W związku z powyższym Jaworscy znaleźli się na listach proskrypcyjnych, jako wrogowie III Rzeszy.