Podczas okupacji niemieckiej był współorganizatorem konspiracyjnej służby lekarskiej Armii Krajowej.
Po zakończeniu wojny włączył się w odbudowę medycyny polskiej. W latach 1948–1957 pracował w Śląskiej Akademii Medycznej w Rokitnicy / Zabrzu, będąc tam założycielem i kierownikiem Katedry i Zakładu Histologii (1948–1957), pierwszym dziekanem Wydziału Lekarskiego (1948–1951) i prorektorem dla spraw nauki (1952–1957)Tadeusz Pawlikowski, „Sprawozdania z Czynności i Posiedzeń”, 1963−1970, Łódzkie Towarzystwo Naukowe, Łódź 1972, s. 110−111.. Należał do Komisji Organizacji Szkolnictwa Wyższego w Łodzi, wypełniał obowiązki lekarza Ubezpieczalni Społecznej w Łodzi. Prowadził też wykłady na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1957–1975 był kierownikiem Katedry Endokrynologii Akademii Medycznej w Łodzi, dyrektorem instytutu Endokrynologii, prodziekanem dla spraw nauki Wydziału Lekarskiego (1961–1966), dziekanem Wydziału Lekarskiego (1966–1968), a w latach 1968–1972 rektorem Akademii Medycznej w Łodzi. Od 1959 pełnił funkcję redaktora naczelnego pisma „Endokrynologia Polska”.