Po powrocie do Polski w 1921 był przydzielony do 13 Dywizji Piechoty w Równem. 5 sierpnia 1922 roku został przyjęty do rezerwy, w korpusie oficerów piechoty, z równoczesnym wcieleniem do 44 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Równem, jako oddziału macierzystego. Następnie był odkomenderowany do Departamentu X Ministerstwa Spraw Wojskowych, w charakterze słuchacza kursu komendantów powiatowych komend uzupełnień. Z dniem 1 września 1922 roku został przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru. Na emeryturze mieszkał w Równem. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady. Później został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie generałów stanu spoczynku.
1 lipca 1928 został wybrany członkiem komisji rewizyjnej założonego wówczas Związku Sybiraków. Był prezesem okręgu wołyńskiego ZS z siedzibą w Równem. Zmarł 17 maja 1934 roku w Równem.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 9 listopada 1931 roku, tu jako Dominik Dunin-Marcinkiewicz. Krzyż Walecznych Order św.