Dowódcą nowej dywizji został SS-Standartenführer Helmuth Raithel.
W grudniu 1944 roku przeniesiono Raithela do Alzacji na stanowisko dowódcy 11 Pułku Strzelców Górskich w 6 Dywizji Górskiej „Nord”, gdzie jego pułk walczył przeciwko jednostkom amerykańskim. W styczniu 1945 roku oddział znalazł się w Pirmasens, gdzie wziął udział w ostatniej niemieckiej ofensywie w okresie II Wojny Światowej na Froncie Zachodnim pod kryptonimem operacja Nordwind.
W lutym 1945 roku po odpoczynku i uzupełnieniach jego oddział został wycofany z linii obronnej i otrzymał rozkaz odbić Trewir z rąk armii amerykańskiej. Atak rozpoczął się 7 marca 1945 roku. Po pierwszym sukcesie Amerykanie podciągnęli świeże siły i uderzyli na dywizję zmuszając ją do odwrotu z powrotem na północ od Moguncji. 19 marca 1945 roku pułk Raithela został przekształcony w „Kampfgruppe Raithel”.
Na początku kwietnia 1945 roku, podczas walk Raithel zostaje ranny w głowę i wzięty do niewoli przez Amerykanów.
Po wojnie znalazł pracę w rolnictwie w Południowej Afryce, gdzie przez wiele lat robił karierę zawodową. Po przejściu na emeryturę wrócił do Bawarii i obronił pracę doktorską z historii na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium.