Od września 1941 do grudnia 1942 był dowódcą klucza, dowódcą eskadry i nawigatorem 198 myśliwskiego pułku lotniczego na Froncie Zachodnim (od września do listopada 1941, od marca do maja 1942 i od czerwca do grudnia 1942), na samolocie Ił-2 uczestniczył w walkach obronnych na kierunku rżewskim, w operacji rżewsko-wiaziemskiej i rżewsko-syczewskiej, 31 marca 1942 został kontuzjowany, a 21 sierpnia 1942 ranny w nogę. Od grudnia 1942 do października 1943 był lotnikiem-inspektorem ds. techniki pilotażu 3 szturmowego korpusu lotniczego, walczył na Froncie Briańskim (od maja do października 1943), brał udział w operacji orłowskiej i briańskiej, w 1943 otrzymał stopień majora. Wykonał łącznie 94 loty bojowe, w walkach powietrznych strącił 1 samolot wroga.
W 1947 ukończył Akademię Sił Powietrznych w Monino, w lutym 1947 został dowódcą 103 szturmowego pułku lotniczego Północnej Grupy Wojsk stacjonującej w Polsce. Utonął w Odrze w rejonie Oławy. Został pochowany w rodzinnej wsi, gdzie jego imieniem nazwano ulicę.