Baker był nie tylko współzałożycielem i właścicielem wytwórni, prywatnie był również przyjacielem Jamesa Martina. Po tym wypadku Martin na dobre zainteresował się stworzeniem systemów ratujących życie pilotom zmuszonym do natychmiastowego opuszczenia niesprawnego samolotu - foteli wyrzucanych. Po katastrofie prace nad MB-3 wstrzymano. Nieukończone dwa pozostałe prototypy były na etapie budowy kadłubów. W październiku 1942 roku Air Ministry poleciło ukończyć obydwa prototypy. Oczekiwano, że drugi prototyp będzie dostarczony 1 stycznia 1943 roku. Martin zmodyfikował swój projekt. Pierwsza z modyfikacji, oznaczona jako MB-3 Mk II, miała polegać na likwidacji wybrzuszenia kadłuba znajdującego się za kabiną pilota i zastąpieniu dotychczasowego wiatrochronu kroplową osłoną, poprawiającą widoczność do tyłu. Drugi projekt, jaki przedstawił Ministerstwu Martin, oznaczony jako MB-3A zakładał przesunięcie kabiny pilota o około 1,5 m do przodu kadłuba. Chłodnice cieczy i oleju zamierzał przenieść z dotychczasowej lokalizacji pod skrzydłami do tylnej części kadłuba za kabinę pilota. Wloty powietrza do obydwu chłodnic miały znajdować się po obydwu stronach kadłuba na jego burtach. Żaden z tych projektów nie został zrealizowany. James Martin wstrzymał prace nad konstrukcją MB-3 na rzecz znacznie nowocześniejszego projektu - MB-5Leszek A.