W projekcie zawarł swoje wcześniejsze doświadczenia i rozwiązania. Tak jak zalecało Ministerstwo Lotnictwa, do napędu samolotu wybrano jednostkę Rolls-Royce Griffon 37. W maju 1939 roku Martin zamówił trzy silniki Merlin, a dwa miesiące później, w lipcu, trzy silniki Griffon. 16 czerwca 1939 roku Ministerstwo podpisało umowę z wytwórnią na budowę trzech prototypów o numerach ewidencyjnych R2492, R2496 i R2500. Oczekiwano, że pierwszy z nich będzie gotowy do 15 grudnia 1939 roku, a pozostałe dwa do 15 lutego 1940 roku. Pomimo wcześniejszego zamówienia, sugerowany przez Ministerstwo silnik Griffon nie był dostępny. Air Ministry zleciło użycie jednostki Napier Sabre II – potężnego, 24-cylindrowego, chłodzonego cieczą silnika rzędowego o mocy startowej 2020 KM napędzającego trzyłopatowe, samoprzestawialne śmigło de Havilland Hydromatic o średnicy 3,66 m. 11 sierpnia 1940 roku podpisano nowy kontrakt na budowę trzech prototypów napędzanych silnikiem Sabre. Chłodnice cieczy i oleju postanowiono umieścić pod skrzydłami w płaskich obudowach, niezaburzających sylwetki aerodynamicznej samolotu. Ambitne plany dotyczące tempa produkcji egzemplarzy prototypowych, przy niewielkim potencjale produkcyjnym wytwórni i obłożeniu innymi zadaniami, nie zostały w tych warunkach zrealizowane.