Tym razem walki zakończyły się bez roztrzygnięcia, jednak w następnym roku Al-Mansur ponownie stanął na czele wojska Aleppa i pokonał Chorezmijczyków 22 sierpnia w pobliżu al-Madżdal nad rzeką Chabur.
Zwycięstwa al-Mansura nie zdecydowały o przebiegu wojny ponieważ zagrożony mongolską inwazją sułtan Rumu Kaj Chusrau (1237 – 1246) doprowadził na wiosnę 1243 roku do zawarcia porozumienia, zgodnie z którym Chorezmijczycy otrzymywali Charput (dzis. Elazığ), zaś Al-Muzaffar Ghazi Ahlat. Druzgocąca klęska jaką Kaj Chusrau poniósł w czerwcu tego roku pod Köse Dağ sprawiła, że sytuacja na północy uległa całkowitej zmianie, zaś Mongołowie zaczęli okupować zarówno Diyarbakır jak i Ahlat. Zszokowani mongolskim zwycięstwem Ajjubidzi próbowali teraz porozumieć się pomiędzy sobą, w rezultacie czego jeszcze we wrześniu As-Salih Isma’il uznał zwierzchnictwo As-Saliha Ajjuba nad Damaszkiem i zgodził się uwolnić jego syna Al-Mughisa Umara. Generalny brak zaufania, podsycony przez treść listów kierowanych przez Ajjuba do Chorezmijczyków, które wpadły w ręce Isma’ila, doprowadził jednak do upadku porozumienia. Al-Mansur zorganizował teraz szeroki sojusz przeciwko Ajjubowi - w jego skład wszedł Isma’il, An-Nasir Dawud (1227 – 1249) z Al-Karaku oraz krzyżowcy z Królestwa Jerozolimskiego.