Od lipca 1938 do czerwca 1939 był więziony przez NKWD w ramach czystek w armii, po wypuszczeniu z aresztu przywrócony do służby w armii i mianowany szefem Wydziału Operacyjnego Sztabu 121 Dywizji Strzelców w Białoruskim Okręgu Wojskowym, 17 wrześniu 1939 brał udział w agresji ZSRR na Polskę.
W marcu 1941 został szefem sztabu 227 Dywizji Strzelców Charkowskiego Okręgu Wojskowego i po ataku Niemiec na ZSRR walczył na Froncie Południowym, pod koniec lipca 1941 był p.o. dowódcy dywizji, we wrześniu 1941 został dowódcą 340 Dywizji Strzelców walczącej kolejno na Froncie Briańskim, Zachodnim i Woroneskim. Uczestniczył w bitwie pod Moskwą, walkach pod Charkowem, bitwie pod Kurskiem, operacji biełgorodzko-charkowskiej i wyzwoleniu wielu miast w zachodniej Rosji i wschodniej Ukrainie. Od września 1943 do kwietnia 1944 dowodził 50 Korpusem Strzelców na Froncie Woroneskim i 1 Ukraińskim, brał udział w operacji kijowskiej, żytomiersko-berdyczowskiej, korsuń-szewczenkowskiej i humańsko-botoszańskiej, od kwietnia 1944 do końca wojny dowodził 73 Korpusem Strzelców 52 Armii 1 Frontu Ukraińskiego. Wyróżnił się w operacji jassko-kiszyniowskiej, wiślańsko-odrzańskiej, dolnośląskiej, berlińskiej i praskiej. 13 stycznia 1945 dowodzony przez niego korpus zajął Chmielnik, a 19 stycznia 1945 Wieluń.