Od początku rozwoju Gdyni jako miasta (1926) Antoni Małecki brał udział w pracach samorządu. Powołany w skład magistratu, był decernentem – szefem służb opieki społecznej i pożarnictwa. Wchodził w skład Wydziału Miejskiego w okresie funkcjonowania w mieście zarządu komisarycznego. Starosta morski Mariusz Zaruski w opinii wystawionej na prośbę władz wojewódzkich określił go jako „człowieka pod każdym względem bez zarzutu”. Był ponadto Małecki współzałożycielem i pierwszym prezesem Towarzystwa Kupców Samodzielnych, radcą Izby Przemysłowo-Handlowej, doradcą przy Banku Gospodarstwa Krajowego, wieloletnim członkiem rady nadzorczej Komunalnej Kasy Oszczędności.
Objęty mobilizacją w sierpniu 1939, znalazł się w szpitalu garnizonowym w Toruniu. Okres okupacji przeżył w Warszawie. W kwietniu 1945 powrócił do Gdyni i niebawem, mimo wojennych zniszczeń, uruchomił aptekę, został też prezesem miejscowej Izby Aptekarskiej. Prawo własności apteki utracił w styczniu 1951 wraz z uchwaleniem ustawy o upaństwowieniu aptek. Zmuszony do sprzedaży części domu (reszta została zajęta na kwaterunek), odmówił przyjęcia stanowiska kierownika swojej dawnej apteki (przemianowanej na Aptekę Społeczną) i wyjechał do Sierakowic, gdzie pracował do emerytury. Jako emeryt mieszkał w Sopocie, u schyłku życia odzyskał pokój w gdyńskiej kamienicy.