8 lutego 1938 został aresztowany przez NKWD pod zarzutem „planowania ktu terrorystycznego” przeciw władzom ZSRR, przesłuchiwany, 3 grudnia 1939 zwolniony i zrehabilitowany, a w lutym 1940 przywrócony do służby w Armii Czerwonej.
Od kwietnia 1940 do marca 1941 wykładał na katedrze taktyki Wojskowej Akademii Mechanizacji i Motoryzacji Armii Czerwonej im. Stalina, potem został zastępcą dowódcy 36 Dywizji Pancernej 17 Korpusu Zmechanizowanego Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego w stopniu pułkownika. 26 czerwca 1941 został mianowany szefem sztabu obrony Borysowa, w lipcu 1941 dowodził grupą wojsk działającej w obwodzie smoleńskim, w końcu lipca 1941 został dowódcą 1 Moskiewskiej Dywizji Zmechanizowanej 16 Armii Frontu Zachodniego, której we wrześniu 1941 nadano miano „gwardyjskiej”. Brał udział w bitwie pod Moskwą, od grudnia 1941 do kwietnia 1942 dowodził 2 Gwardyjskim Korpusem Piechoty na Froncie Północno-Zachodnim, 10 stycznia 1942 otrzymał stopień generała majora, od kwietnia do czerwca 1942 dowodził 2 Korpusem Pancernym na Froncie Briańskim, następnie 5 Armią Pancerną na tym froncie. Zginął w walce w bitwie pod Woroneżem.